روایتگری خانواده‌های ستوده

من و مامانم وداداشم به خونه پدرجون و‌مادر جون رفتیم باسجاد بازی فکری یوز واونو و رعیس مزرعه وتیزبین بازی کردیم وصبح اومدیم خونه ی خودمون .
اومدیم وبا پسرعمه هام شیرمرغ بازی کردیم

۱۴-اسفند-۱۴۰۴

سلام در اين چند روز ما در تهران بوديم .من در كار هاي خانه به مادرم كمك مي كنم.در چيدن سفره افطار كمك كردم. بعد چند روز قبل يك صداي انفجار شديد آمد. شيشه هاي ما لرزيد چون فلكه چهارم تهران پارس را زده بودند خانه ما هم خيلي نزديك آن بود . ما چند روز قبل به خانه خاله يمان رفته بوديم بعد آنجا من با دخترخاله ام كه 2سالش بود بازي كردم بعد با دختر خاله ديگرم كه نوزادبود بغلش كردم بعد با دو داداشش بازي كردم و شب خوابيديم. آنجا خيلي به ما خوش گذشت و بازي فكري هم كرديم بازي راز جنگل وماروپله ومنچ هم كرديم .يك شب هم به خانه مادر بزرگ ر فتيم ويك شب هم انجا خوابيديم .پايان.1404/12/15

.

سلام وقتی ما در مدرسه صدا ی بمب را شنیدیم ترسیدیم و ما به کالاس دویدیم بعد از چند دقیقه خانم معلّم وارد کلاس شد ما تمام چیز ها را تعریف کردیم خانم باور نکرد و خانم گفت; [نگران نباشیدصدای کامیون بود] ولی کسی حرف معلّم را گوش نداد خانم زعفرانی آمد و یک عالمه چیز گفت بعد ما با گریه به سمت اشپز خانه رفتیم خانم وقتی دید که بعضی از بچّه هاگریه می کنند به انان شربت داد و بعضی از بچه ها حالشان خوب شد ما به پیش دبستانی رفتیم و یک عالمه بازی کردیم و کم کم بچه ها مادرهایشان امدند تا بچه هایشان را بردارند ولی جنگ امریکا ادامه دارد

سلام 👋
ما به شهرستان نیاسر رفتیم. اونجا من با دخترخاله ام 👼که یازده ماهه بود، بازی کردم.🎮بعد هم خوابیدیم،چون شب 🌙 شده بود. صبح به سمت کاشان حرکت کردیم.🚘اونجا يه هتل 🏪رزرو کردیم.اونجا منچ و ...بازی 🃏🎰🎲🧩🧸🎨🎮 کردیم. دو سه روز اونجا موندیم. بعد دوباره به سمت نیاسر رفتیم. دوباره دو سه روز اونجا موندیم. 😒بعد دوباره به سمت کاشان حرکت کردیم. 😒خرید هم کردیم و به آبشار هم رفتیم. دوباره دو سه روز اونجا موندیم. 😒بعد به سمت تهران حرکت کردیم. يه کم صدای پدافند می اومد، ولی مهم نیست، چون ایران🇮🇷 آمریکا🇺🇸 و اسرائیل🇮🇱 رو شکست می ده!!! اون ها به زودی تسلیم می شن !!! بهتره زود نابود به شن !!!

۱۰ تا ۲۰ اسفندماه.


راستی خانم! دلم خیلیییییییییییی براتون تنگ شده.

.

سلام زهرا جونم….باسواد خودموووونى🥹🥹🥹
من كه كِيف كردم از خوندن خاطره ات!
خيلى خوب تونستى توضيح بدى و سعى كردى درست بنويسى…اين عاليه
به خصوص كه تو دفتر خاطرات عيديت نوشتى
خيلى خوشحال شدم از ديدنش🥰
زهرا جون نشانه هاى ط و ظ وقتى نوشته مى شن نبايد دندونه داشته باشن…فعلا ننويسى بهتره،اگر خواستى بنويسى حواست به چيزى كه گفتم باشه.

خیلی از مردم وطن‌پرستِ ایران، در چهارشنبه‌سوری امسال، با وجود نگرانی‌ها و هشدارها، با دل‌های شجاع و امیدوار به میدان ها رفتند.
ميدان تجريش يكى از ميادين بود.
در آن جا صدای سرودهای ملّى و میهنی در فضا می‌پیچید و همه با هم، با عشق به ایران، ایستاده بودند و حمايت از وطن را فریاد می‌زدند.

در میان آن جمع، چهره‌های دلسوز و فداکار کشورمان هم حضور داشتند، کسانی که همیشه از امنیت و عزّت این سرزمین دفاع کرده‌اند. درياسالار معنوى و سردار رادان چهره هايى بودند كه بدون ترس از دشمن براى جمعيت سخنرانى مى كردند.
دانش آموزان ستوده هم در ميدان حضور داشتند و با افتخار پرچم ايران را به اهتزاز در مى آوردند…
و من هم همراه اين مردم وطن پرست بودم.
دیدن اين صحنه‌ها به یادم آورد که وقتی سپاه با تمام توان از میهن عزیزمان دفاع می‌کند، ما هم باید سهم خودمان را در حفظ و سربلندی ایران ادا کنیم — با رفتار درست، با عشق به وطن، و با اتّحاد و همدلی.
ایران قوی، با همین عشق‌ها و تلاش‌ها ساخته می‌شود.
و …..
داستان ادامه دارد…..
هرشب و هر شب……
تا پيروزى…💚🤍❤️

اینجا میدان انقلاب است؛
من هم پرچم به دست ایستاده‌ام کنار مردم پرشوری که با امید و افتخار پرچم ایران را به دست باد سپرده و با مشت‌های گره کرده، همراه هم بودند، هر چند که گوشه‌ی دلشان غمی تلخ پنهان بود، لبخند بر لب، قلب‌هایشان برای وطن می‌تپید.
غرق در شور و انرژی جمعیت بودم که ناگهان صدایی در آسمان پیچید و پدافندها فعال شد. برای چند لحظه ترس تمام وجودم را فراگرفت و قلبم تند تند می‌زد. ناخوداگاه به آسمان نگاه کردم، انتظار داشتم مردم کم‌کم به سمت نقاط امن حرکت کنند امّا چیز عجیبی دیدم، هیچ‌کس حتی یک قدم هم جا‌به‌جا نشد، روحیه‌ی جمع آن‌قدر قوی بود که انگار موجی از شجاعت میان همه می‌چرخید.
پرچم‌ها هنوز بالا بود، صداها گرم‌تر از قبل، الله اکبر گویان گوش آسمان را می‌خراشید.
شجاعت از دل جمع متولد شد و ترسم آرام آرام جایش را به حس دیگری داد؛ حس غرور وقتی که برای وطن و باورهایت قدم برمی‌داری.
خاطره‌ی آن‌شب مدام در ذهنم مرور می‌شود. از آن به بعد دلم قرص‌تر شد که در مسیر نور بمانم ،حتی اگر قدم‌هایم کوچک باشد. با همین قدم‌های کوچک است که می‌توان راه‌های بزرگ را طی کرد.
همین قدم‌های کوچک وقتی کنار قدم‌های کوچک دیگر قرار می‌گیرند، در هم تنیده می‌شوند و نیروی بزرگی می‌سازد که می‌تواند هر مانعی را کنار بزند و هیچ دشمنی توان ایستادن در برابرش را نداشته باشد.
و من ایمان دارم به زودی روزی خواهد رسید که زیر همین آسمان، با افتخار کنار هم می‌ایستیم، با دل‌هایی لبریز از شادی، در جشن پیروزی، نظاره‌گر اهتزاز پرچم زیبایمان خواهیم بود.

سلام خانم
ما روزی که در مدرسه بودیم یک صدای خیلی وحشتناک از دور آمد من وچند تا از بچه ها ترسیدیم به کلاسمان رفتیم چندتا از بچه های دیگر فکر کردند صدای اتوبوس است ‌وفرار نکردند ونترسیدن یک صدای دیگر آمد وشدید تر از قبل بچه ها با آن صدا به کلاس آمدند. همه داشتند گریه می کردندوبعضی ها دیگران را آروم می کردند حسنا عباسی می گفت بچه هاصدای اتوبوس است واما با صدای بعدی اوهم گریه کرد معلم ها در کلاس آمدند ما را به ناهار خوری بردنداما من خیلی می ترسیدم خانم روزبهانی کنارم ایستاد و وسایلمان را جمع کردیم قبل از موقعی که برویم مدیر عزیز برایمان سخنرانی کرد وما به ناهارخوری رفتیم جا نشدیم به پیش دبستانی رفتیم معلمی گفت نترسین وگریه نکنید درآنجا صندلی گذاشتیم درس خواندیم وپدرم به دنبالم آمد …….